تبلیغات
amirali mirsajadi - ترجمه ی متن دروس عربی اول دبیرستان درس 1 تا 3

﴿…هَبْ لـﻰ حُكْماً وَ ألْحِقْنـﻰ بِالصَّالِحینَ یارب   قَوِّ عَلَی خدمتِكَ جَوارِحـﻰ! وشْدُدْ علی العَزیمةِجَوانِحـﻰ!

پروردگارا ، اعضای بیرونی بدن مرا برای خدمت به خودت قوی كن واعضای درونی بدن مرا برای برخورداری از عزمی راسخ ،استوار بدار (یاری كن) .

فإلیكَ یا ربِّ       نَصَبْتُ وَجهـﻰ.  و إلیكَ یا ربِّ        مَدَدْتُ یَدﻯ.

پروردگارا چهره ام را به سوی تو قرار دادم و ای پروردگار ، دستم را به سوی تو دراز كرده ام .

یا سابغَ النِّعَمِ یا دافِعَ النِّقَمِ!         صَلِّ علی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّدٍ و فْعَلْ بـﻰ ما أنْتَ أهْلُه.

ای كسی كه فراخیِ نعمت را به كمال داده است و ای بر طرف كننده ی  بلا ها . بر محمّد و خاندان محمّد درود بفرست و برای من آنچه را كه تو شایسته آن هستی انجام بده .


درس دوم

إلهـﻰ ...! قد أسْلَمتُ مُنْذُ مدّةٍ و لكنْ ... ما شاهَدْتُ حَبیبـﻰ...! كَلَّمْتُ والِدَتـﻰ فـﻰ هذا الْموضوعِ... هـﻰ لاتَسْمَحُ...عجوزٌ... محتاجهٌ إلی الرِّعایةِ.

خدایا مدتی است كه مسلمان شده ام ولی دوستم را ندیده ام با مادرم در این باره صحبت كردم او اجازه نمی دهد و پیر است نیازمند پرستاری و مراقبت است .

ولكن...   ماذا أفْعَلُ؟! أتُساعِدُنـﻰ؟!             ولی ...  چه كنم ؟ آیا مرا كمك می كنی ؟!

ذاتَ لیلةٍ                          ـ أمّاه! لقد نَفِدَصَبْرﻯ! أنا مشتاقٌ لِزیارةِ الرَّسولِ (ص).

شبی                                           مادر جان صبرم تمام شده ! من مشتاق دیدار پیامبر (ص) هستم.

ـ كیف أصْبِرُ علی فِراقِكَ؟! ...لا...لا... أنا عجوزٌ... لا أقْدِرُ...!

چگونه بر دوری تو صبر كنم! ... نه ... نه ... من پیر هستم ... نمی توانم ... !

ـ لكن سأرْجِعُ قبلَ غروبِ الشَّمْسِ... أعاهِدُكِ!            ولی قبل از غروب خورشید باز خواهم گشت به تو قول می دهم!

 

ـ أمّا...! لابأسَ... حَسَناً...! أنا بانْتِظاركَ قَبْلَ غروبِ الشَّمْسِ.        ولی ... عیبی ندارد ... بسیار خوب . من قبل از غروب خورشید منتظرت هستم .

ـ حتماً... حتماً... شُكراً جزیلاً یا أمّاه!                             حتماً ... حتماً ... خیلی متشكرم ای مادر!

فـﻰ الطَّریقِ    كیف أشْكُرُ هذه النِّعمةَ؟!    بعد ساعاتٍ أنا فـﻰ خدمةِ حَبیبـﻰ!     أ یُمْكنُ...؟ یا أوَیسُ! هَلْ تُصَدِّقُ؟                          در راه                 چگونه این نعمت را شكر كنم؟!    بعد از چند ساعت من در خدمت دوستم هستم!  آیا ممكن است؟ای اویس ! آیا باور میكنی؟

فَقَرُبَ «أویسٌ» مِنْ مدینةِ النَّبـﻰِّ (ص)...       یا لَلسَّعادةِ! یا لَلسَّعادةِ!

اویس به شهر پیامبر(ص) نزدیك شد. چه سعادتی ! چه سعادتی!

و فـﻰ الْمدینةِ            ـ سِّیدﻯ! سیِّدﻯ! أین بَیْتُ النَّبـﻰِّ (ص)؟! أین...               ـ هُناكَ, هناكَ...

و در شهر                           آقا!آقا ... خانه پیامبر(ص) كجاست ؟ كجاست ...                                              آنجا ،آنجا

 آه... وَصَلْتُ... نِهایةُ الفِراقِ...!          طَرَقَ بابَ الْبَیْتِ.       ـ عفواً, حبیبـﻰ! ...أطْلُبُ زیارةَ حَبیبـﻰ رَسولِ اللّهِ(ص).

آه ... رسیدم .... پایان جدایی ... !                        به در خانه زد . ببخشید، دوست من! می خواهم دوستم رسول خدا(ص) را دیدار كنم.

ـ أهلاً و سهْلاً, تَفَضَّلْ.                 خوش آمدید.

ـ لا... لا... أینَ... أینَ؟               ـ هو سافَرَ إلی مكانٍ قَریبٍ,                    یَرجِعُ بَعْدَ قلیلٍ إنْ شاءَاللّهُ.

نه ... نه ... كجاست ... كجاست؟                 او به جایی نزدیك سفر كرده است ،انشاءالله بعد از مدت كمی برمی گردد.

ـ قَطَعْتُ هذه الْمسافةَ البعیدةَ لِزیارةِ حَبیبـﻰ. والِدَتـﻰ؟!      این مسافت دور را برای دیدار دوستم پیمودم. مادرم؟!

فَجَلَسَ علی الأرضِ قَلِقاً... نَظَرَ إلی السَّماءِ, یُفَتِّشُ عَنْ مَوضِعِ الشَّمسِ...

 با ناراحتی بر روی زمین نشست ... به آسمان نگاه كرد به دنبال جای خورشید می گشت ...

اَلْوفاءُ بالعَهْدِ؟!      نَهَضَ أویسٌ مِنْ مكانِه حزیناً و قالَ لِلصَّحابـﻰِّ:      لا أقْدِرُ أكثَرَ مِنْ هذا ! والِدَتـﻰ بانتظارﻯ... بلِّغْ سَلامـﻰ إلی حَبیبـﻰ.        و تَرَكَ الْمدینةَ.            وفای به عهد؟!         اویس با ناراحتی از جایش بر خاست و به یارپیامبر گفت:                 بیشتر از این نمی توانم! مادرم منتظرم است .... سلامم را به دوستم برسان وشهر را ترك كرد .

رَجَعَ النَّبـﻰُّ (ص) مِنْ سَفَرِه...       إنِّـﻰ لَأجِدُ نَفَسَ الرَّحمانِ مِن جانبِ الْیَمَنِ!   تَفوحُ رائِحةُ الْجَنَّةِ مِن قِبَلِ«قَرَن»!

پیامبر (ص) از سفرش بازگشت ...    به راستی كه من نفس خدای رحمان را از جانب یمن می یابم ! بوی بهشت از سمت «قرن» پخش می شود!

وَ بَعْدَ سِنینَ ... جاهَدَ أوَیْسٌ فـﻰ معركةِ صِفِّینَ و هو یُدافِعُ عن حبیبِ حَبیبه, فَوَقَعَ عَلَی الأرضِ شهیداً. هَنیئاً لكَ الشَّهادةُ یا أویسُ!

و بعد از سالها ... اویس در حالی كه از محبوب محبوبش دفاع می كرد در جنگ صفّین جهاد كرد پس شهید بر روی زمین افتاد. شهادت بر تو گوارا باد ای اویس .

اَلدَّرسُ الثالثُ التِّلمیذُ المِثالـﻰّ                            درس سوم            دانش آموز نمونه

 رَخیصٌ ... رخیصٌ...!               ارزان است ... ارزان است ... !

ألْبِسةٌ جمیلةٌ... أحْذِیةٌ أنیقةٌ ...! كُلُّ شـﻰءٍ رَخیصٌ... أسرِعوا... أسرِعوا!

 لباس های زیبا ... كفش های شیك ... ! همه چیز ارزان است ... بشتابید... بشتابید .

ـ هذا جمیلٌ جدّاً... ثَمَنُهُ باهِظٌ!      ـ اِنْتَخِبْ یا وَلَدﻯ! لاتُفَكِّرْ فـﻰ الثَّمَنِ!

    _ این بسیار زیباست ... بهای (قیمت) آن گران است!      _ ای پسرم انتخاب كن . به بها (قیمت)فكر نكن .

فـﻰ زاویةٍ مِنَ الشَّارع              اَلصَّحیفةُ... اَلصَّحیفةُ الْمَسائیّةُ أخبارٌ مُهِمّةٌ... أخبارٌ مُهِمّةٌ!

در گوشه ای از خیابان            روزنامه ... روزنامه عصر . اخبار مهم ... اخبار مهم

ـ هَلْ تَعْرِفینَ بائِعَ الصُّحُفِ؟                ـ لا... لا أعْرِفُهُ.            ـ هو تلمیذٌ فـﻰ مدرسَتِنا                                           _ آیا روزنامه فروش را می شناسی ؟            _ نه او را نمی شناسم .      _ او دانش آموزی در مدرسه ماست .

ـ هو تلمیذٌ؟!... مسكینٌ... هو ضعیفٌ فـﻰ دُروسِهِ حتماً._ او دانش آموز است؟! ... بیچاره ... او حتماً در درسهایش ضعیف است

ـ أمّاه! لِماذا یَشْتَغِلُ هذا التِّلمیذُ بِبَیْعِ الصُّحُفِ؟ألیس لَهُ درسٌ ؟!  مادر ! چرا این دانش آموز مشغول روزنامه فروشی است؟ آیا درس ندارد؟!

ـ بَلَـی... ولكن هؤلاءِ یَهْرُبونَ من قِراءةِ الدّروس. هم یَتَكاسَلونَ ... حتماً... لاشكَّ.

     _ بله ولی اینان از خواندن درسها فرار می كنند. آنان تنبلی می كنند ... حتماً ... هیچ شكّی نیست.

ـ ولكِن...!                  ـ مالَكَ  تَتَأمَّلُ...؟!             اَلشَّمسُ مُحْرِقَةٌ...غَداً حَفْلَةٌ...!

    _ ولی    _ تو را چه می شود كه درنگ می كنی(می اندیشی) ... ؟!               خورشید سوزان است ... فردا جشن است .

فـﻰ البیت                          ـ أمّاه! تَنْعَقِدُ حَفْلَةٌ فـﻰ الْمدرَسةِ.                      ـ شـﻰءٌ جمیلٌ! بِأﻯِّ مناسَبةٍ؟

                                              مادر!جشنی در مدرسه بر گزار می شود                      _ چیز زیبایی است ! به چه مناسبتی؟

ـ لِتَعیینِ التِّلمیذِ المثالـﻰِّ!                        ـ مَنْ هو؟                 ـ لا أدرﻯ ... حتماً ذلك الوَلَد . لا أدرﻯ . لا أدرﻯ                              _ برای تعیین دانش آموز نمونه.      _ او كیست؟           ـ نمی دانم ... حتماً آن پسر  . نمی دانم  . نمی دانم .

ـ علی أﻯِّ حالٍ... هل نذهبُ معاً یا أمّاه؟   _ به هر حال ... آیا با هم می رویم ای مادر؟

ـ یا بُنَـﻰَّ! أنتَ تَعْلَمُ أنَّ غَداً مَوْعِدَ تَسلیمِ السَّجّادةِ لِصاحبِها... لا أقْدِرُ, آسِفَةٌ.                                 - لا بَأسَ!

   _ ای پسركم! تو می دانی كه فردا وقت تحویل قالیچه به صاحبش است. نمی توانم، متأسفم .    _ عیبی ندارد.

اِستَیْقَظَ قَبْلَ طلوعِ الْفَجْرِ و تَوَضَّأ و بَعْد َالصَّلاةِ, هیَّأ نَفْسَهُ لِلذَّهابِ... فَذَهَبَ وَحْدَه.

قبل از طلوع صبح بیدار شد و وضو گرفت و بعد از نماز ، خودش را برای رفتن آماده كرد ... پس به تنهایی رفت .

فـﻰ الْمدرسةِ            مَرْحَباً... مَرْحَباً... تَفَضَّلوا... تَفَضَّلوا!                                                          ـ شُكراً جَزیلاً.

در مدرسه :             خوش آمدید ... خوش آمدید ... بفرمایید ... بفرمایید ...                         _ خیلی متشكّرم

...و بعْدَ دقائقَ بَدَأت الْمَراسیمُ و بعدَ إجراءِ مَسْرَحیّهٍ و أنشودَةٍ...

نَحنُ اجْتَمَعْنا هُنا لِتَكْریمِ تلمیذٍ مِثالـﻰّ... هو أسوةٌ لِلْجَمیعِ...فـﻰ الأخلاقِ ...فـﻰ الدَّرسِ... والعَمَل. هذا هو «سعیدٌ».

و بعد از چند دقیقه مراسم شروع شد و بعد از اجرای نمایشنامه ای و سرودی ...

ما اینجا برای بزرگداشت دانش آموز ی نمونه جمع شده ایم ... او برای همه الگوست ... در اخلاق ... در درس ... و كار. این وی است. «سعید» (این شما و این هم سعید.).

ـ إلهـﻰ! ماذا أشاهِدُ؟ هو ذلك البائِعُ!    خدایا ! چه می بینم ؟ او همان فروشنده است . 

 ـ بُنَـﻰَّ... ُنَـﻰَّ...لَقَداشْتَبَهْتُ...لا... لا... هوالنّاجِحُ...!                                          فـﻰ الْحقیقةِ نحن نَتكاسَلُ.

پسركم ... پسركم ... اشتباه كرده ام ... نه ... نه .... او موفّق است .           در حقیقت ما تنبلی و سستی می كنیم .

أقْبَلَ سعیدٌ و اسْتَقْبَلَهُ الْمدیرُ بِحَفاوَةٍ و بعدَ مصافَحَتِهِ علَّقَ علی عُنُقِهِ وِسامَ الْاِجتهادِ و النَّشاطِ. و مَنَحَهُ جائِزةً.

سعید جلو آمد و مدیر به گرمی از او استقبال كرد و بعد از دست دادن با او مدال تلاش و فعّالّیت را به گردن او آویخت و جایزه ای به او بخشید.

 




طبقه بندی: عمومی،

تاریخ : دوشنبه 27 آذر 1391 | 06:34 ب.ظ | نویسنده : امیرعلی میرسجادی | نظرات